Oud-Gasthuis

De combinatie van wetenschappelijke inzichten en sociale noodzaak in de jaren 1850 resulteerde in een vooruitstrevende ziekenhuisarchitectuur, opgebouwd rond een centrale kapel en geflankeerd door symmetrische vleugels voor mannen en vrouwen. Hoewel een aanzienlijk deel van het oorspronkelijke complex in de late 20ste eeuw werd afgebroken, blijft de resterende U-vormige structuur bijzonder waardevol. De aanwezige wachtgevels en bouwsporen getuigen van de evolutie van het geheel en vormen een leesbare laag binnen de architectonische geschiedenis van de site. De beschermde gevels, natuurstenen details, glas-in-loodramen en de karaktervolle kapel dragen daarbij sterk bij aan de erfgoedwaarde en versterken het beeld als stedelijk baken.

Dit onderzoek toont aan dat de site beschikt over een robuuste ruimtelijke drager die nieuwe invullingen op een zorgvuldige manier kan ondersteunen. De hoge zalen, brede gangen en symmetrische opbouw bieden een heldere, logische structuur voor een toekomstgericht gebruik. De kapel vormt daarbij het ruimtelijke en symbolische centrum, een positie die in de herbestemming opnieuw wordt geactiveerd. Binnen deze context krijgt het gasthuis een nieuwe rol als plek waar zorg, ontmoeting en gemeenschapsvorming samenkomen. De kapel en benedenverdieping worden het toegankelijke hart voor een mensgericht kankercentrum, terwijl de bovenliggende vleugels ruimte bieden aan flexibele functies, waaronder alternatieve woonvormen met collectieve voorzieningen.